Essay –

#2 De leeftijd van Morgan Freeman wordt verraden door de lichtblauwe waas die als een schaduw over zijn donkere ogen valt. De kunst van het verkopen is niet het aanprijzen van het product, maar van een gevoel; iets ongrijpbaars, iets groters. Hij spreekt, hij zwijgt, dan neemt de voice-over het over. Freeman kijkt indringend in de camera. Luister naar deze innerlijke stem, hij is er altijd, laat hem niet verdwijnen in het achtergrond rumoer. Het cafégeluid zwelt aan, maar de reclametruc is handig ingezet; het is bier dat Freeman’s inner voice ons opdringt. In ons privéste privé voeren wij een dialoog met onszelf, maar nu is zij gekaapt; ingezet als instrument voor de marketing. Nergens is het innerlijke publiek meer veilig.