Essay-

#6De carrière van het innerlijke publiek gaat ten onder aan zijn eigen succes. Doordat ze alles wat privaat is publiek hebben gemaakt ben jij je stem verloren. Onder het mom alles voor de veiligheid, alles voor de commercie, alles voor het grote succes is jouw domein steeds verder aangevreten en geslonken. Wellicht is het hier gedaan en is het tijd om verder te trekken, te pionieren aan de rafelranden, dáár ben je nog een niemand, vind je de rust om jouw stem opnieuw te herkennen. Het is geen warm welkom, maar je toont het lef en de moed om nieuwe publieke ruimte te creëren voor dialoog en ontmoetingen.

Het bloedend hart van Europa is Brussel, de wijk Molenbeek raakte vaak in opspraak. Nu is er aan het Gemeenteplein Brass’Art, een veelzijdig cultuur café, initiatief van acteurs Mohamed Ouachen en Sanae Jamaï. Hoor hoe hier het potentieel bruist, de stad weer een stem geeft.

Brass’Art Poésie Club is een avond, een podium om samen te herdenken, maar ook te vieren. Hier ontstaan nieuwe samenwerkingen en hoogtij viert de magie van de synergie. Dichter Said Ben Ali deelt het podium met de schilderijen van Hanan Bouanani: Les toiles se dévoilent (De schilderijen worden onthuld). In een animatie komen de schilderijen tot leven. De vrouw sluit met een zwoele blik haar oogleden half, beweegt haar rode lippen tot een kus. Ze verleidt ons. Maar haar gezicht is de buik van de vrouw, het decolleté als een tooi op haar hoofd.

Het innerlijke publiek geeft weer expressie aan het onderdrukte onderbewuste. Een verlichtende zucht klinkt door de zalen van het lichaam, de vloek is tijdelijk opgeheven. De stembanden zijn aan de betere hand.

Gelukkig maar,

het zal de stem uit de gut feelings hard nodig hebben

om een implosie door het eigen succes te voorkomen.

 

Soms klinken de nieuwe geluiden uit de periferie door in het epicentrum. Gelukkig maar, het zal de stem uit de gut feelings hard nodig hebben om een implosie door het eigen succes te voorkomen.